Elke On The Move

Hallo iedereen

Nog gauw een berichtje op mijn laatste avond in Australie. Ik kan nauwelijks geloven hoe alles is voorbijgevlogen. Morgen zit ik om 17u na bijna 9 maanden weer op het vliegtuig richting Brussel.

Het is toch een beetje met gemengde gevoelens dat ik vertrek... Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik het soms kotsbeu ben geweest en dat het bij momenten zwaar is geweest, maar nu het vertrek zo dichtbij komt, besef ik ook hoe verschrikkelijk ik het allemaal ga missen. Nieuw-Zeeland nu al en nu ik Australie beter heb leren kennen, zal ik dit ook niet zomaar kunnen vergeten.

Ik heb in ieder geval nergens spijt van, ik heb de tijd van mijn leven gehad, de beste en slechtste dagen. Die horen er nu eenmaal ook bij! Maar het is tijd om naar huis te gaan, het hoofdstuk is afgesloten, het afscheid is genomen. Voor nu... Want ik kom zeker nog terug. En wat de toekomst van hier af aan gaat brengen, ga ik niet eens proberen te voorspellen.  Een andere grote uitdaging kan in ieder geval nu beginnen: ik heb Alana moeten beloven dat ik het leven nooit meer zo serieus zal nemen als toen ik in NZ aankwam...

Veel liefs en tot heel gauw nu

x Elke

Hey iedereen

Het werd tijd dat ik nog eens een poging deed om mijn inhaalschema af te werken... Zoveel viel er eigenlijk helemaal niet meer te vertellen. Na Melbourne ben ik naar Adelaide vertrokken, waar ik de eerste dag met mijn Engelse roommate Catherine de stad heb verkend. Dag twee zijn we op een winetour gegaan. Dat was een heel gezellig uitstapje, met een klein groepje toffe mensen en een hilarische gids Billy. De gids was bezig aan zijn laatste week voor de winetours, want hij ging zijn eigen tour-bedrijfje opstarten (OMG-tours genaamd, omdat iedereen op het einde zou schreeuwen OH-MA-GAAAWD, that was so good).

We begonnen de dag met een bezoek aan "the world's biggest rocking horse" en dat is uiteraard niet meer of minder dan dat... Ik moet zeggen dat het een beetje een anticlimax was. Toch even rondgehangen en van het ontbijt met zicht op het grootste hobbelpaard ter wereld genoten.  Daarna 3 wineries voor de lunchtijd, met als eerste het bekende Jacob's Creek. Achteraf bekeken de enige winery waar ik me nog alles van herinner. Na stop nummer 3 hoog tijd om iets te eten en toen hebben we gezellig buiten in de zon gebarbecued. Kangoeroevlees geprobeerd en ondanks de schuldgevoelens die daarmee gepaard gingen, ben ik toch nog steeds een fan...

De volgende dag moest Catherine weer naar Sydney om te werken en bleef ik alleen achter. Niet getreurd, want met de Ierse nichtjes Aine en Aisling die ik op de tour had leren kennen, ben ik dan verder gegaan met het amateur-wijnproeven. Heel leuk dagje, alleen weer bitter weinig herinneringen om met jullie te delen. We zijn dan ook aan de praat geraakt met Matt uit Tasmania. Na het vertrek van de Ierse meisjes de volgende dag, ben ik dan met hem de Botanical Gardens en wat meer van Adelaide gaan verkennen.

De volgende dag vertrok ik al naar Brisbane, maar natuurlijk pas om 9u30 's avonds, dus nog een hele dag ongemakkelijk rondhangen en wachten. Ik ben dan met Matt naar Glenelg gegaan, een suburb van Adelaide aan het strand. Echt supermooi daar en prachtig weer. Echt een dag voor een wandeling met de voeten in het water en een frozen coke dus. Uiteindelijk zat er toch niet veel anders op dan naar de luchthaven te trekken en daar wat rond te hangen. Na een bumpy flight, waarbij ik weer werd afgeleid door een vriendelijke meneer naast mij (dank aan alle vriendelijke onbekenden op vliegtuigen), ben ik dan om middernacht in Brisbane aangekomen. Shuttlebus naar de stad en voor de verandering: een hotel... Hallelujah, praise the lord!!!!! Ik kon van puur contentement en enthousiasme bijna niet gaan slapen, maar dat had dan ook weer zonde geweest, dus heb ik me maar diagonaal op het bed gesmeten, optimaal van de ruimte van mijn dubbel bed gebruik makend, en ben ik gaan slapen.

De volgende dag ging ik dan na een verfrissende douche (die ik niet met 40 anderen moest delen, moehahaaa!) op zoek naar het YHA. Ondertussen begon het te regenen dat het goot en dankzij de vriendelijke locals die beweerden dat ze nog nooit van een YHA gehoord hadden, ben ik anderhalf uur aan het ronddwalen geweest. Uiteindelijk toch in het YHA beland en dan na een verandering van kleren geen stap meer buiten gezet! De rest van de dag met de Zwitserse Nadia zitten babbelen op het terras, want het was een dikke 25 graden, maar de regen bleef hevig. De volgende dagen heb ik het ook redelijk rustig aan gedaan want ik voelde me niet echt honderd procent (maar dat wisten jullie al). Ik ben dan naar de Botanical Gardens geweest, gaan shoppen, een koala gaan knuffelen in Lone Pine Koala Sanctuary en naar Moreton Island geweest.

Surfers Paradise was de volgende stop en dat is echt wel een geweldig plaatsje, vol met pretparken en allerlei leuke dingen, maar niet echt om alleen rond te hangen. Ook het hostel was minder om mensen te leren kennen, met vrij weinig volk en de gemiddelde leeftijd zo'n veertig jaar, met een uitschieter van zo'n 80. Om er bij te horen had hij wel zijn petje scheef opgezet, maar dat leek toch niet echt noodzakelijk, aangezien ik een van de enige twintigers in de buurt was.  Ik heb me dan maar een dagje in de zon op het strand gelegd en de volgende dag ben ik naar Byron Bay vertrokken.

Op de bushalte in Surfers ben ik dan aan de praat geraakt met Jussi uit Finland, die ook naar Byron Bay ging. We zijn dan samen naar de backpackers gewandeld en ik ben dan meteen meegegaan met een groepswandeling naar de vuurtoren en het meest oostelijke punt van Australie. 's Avonds heb ik met Jussi en zijn Duitse roommate nog iets gedronken. De volgende dag ging ik weer een dagje aan het strand liggen, maar tegen drie uur ben ik weer naar het hostel gegaan omdat ik me niet goed voelde. Ik had het warm en koud tegelijk, verschrikkelijke hoofdpijn, allemaal geweldig leuk... Ik ben dan een cold&flu-medicijn gaan kopen, waar ik vervolgens helemaal ziek van ben geworden. Nadat ik dat genomen had, kon ik niets meer onthouden en was ik verschrikkelijk duizelig, waarna ik nog een uur rondgedwaald heb in het hostel en iedere keer vergat wat ik aan het doen was. Ik ben dan maar in mijn bed gekropen en heb de hele nacht liggen hoesten.

De volgende dag ben ik op zoek gegaan naar een dokter. Die wist mij te vertellen dat ik na een hele nacht koortswerende pilletjes nemen, nog koorts had. Gelukkig bleek het geen swine flu te zijn, maar wat het dan wel was, kreeg ik niet te horen. Later heb ik via de bijsluiter vernomen dat het "bronchitis or pneumonia"-medicatie was. De volgende dag ging ik naar Coffs Harbour gaan, dus toch maar op de bus gestapt, wat niet het beste idee is als je je niet zo goed voelt! Maar ik ben in Coffs Harbour geraakt en de mensen van het YHA kwamen me daar oppikken aan de bushalte. De vriendelijke meneer van het hostel heeft me dan ingecheckt en gezegd dat ik maar in mijn bed moest kruipen, want dat ik er niet te best uitzag... Waarschijnlijk een behoorlijke understatement na de busrit from hell!

Mijn Deense roommates waren gelukkig heel begripvol over mijn hoest-geluidsoverlast, want  1 van de 2 was er ook niet te best aan toe... Nina en ik hebben dus een duetje liggen hoesten de komende drie nachten, wat niet echt leuk moet geweest zijn voor de andere Deense. Ik heb het dan rustig gehouden met een dagje het dorp verkennen, rondwandelen op het strand en in de haven en een uitstap naar het dolfijnenpark in de buurt. Zippy en Bucky de dolfijnen een keer kunnen aaien en dat was, na alle ellende, wel echt het hoogtepunt van mijn week! Om half 9 's avonds ben ik dan naar Sydney vertrokken om weer om 6u 's ochtends aan te komen. Gelukkig was ik dit keer beter voorbereid dan in Melbourne en had ik voor die nacht ook een hostel geboekt. Ik ben dan meteen in mijn bed kunnen kruipen, wat toch wel een wereld van verschil maakt! 's Middags al meteen een bericht van ex-roommate Linda (van toen ik vorige keer in Sydney was) om een koffie te gaan drinken. Uit bed gesprongen en het was echt een superleuk weerzien. Tijdens de koffie nog een aangename verrassing: Jussi de Fin uit Byron Bay kwam opeens voorbijgewandeld. We waren er niet toe gekomen om telefoonnummers uit te wisselen, dus hebben we dat meteen maar gedaan en is hij er gezellig bij komen zitten. Namiddag dan met Jussi een tochtje door de stad gemaakt en 's avonds met Joey afgesproken. Aaah, to be back in Sydney

Oef... Dat was het "korte" overzicht van de voorbije 2 weken. En morgen komen de mama en papa aan! Na acht maanden zal het deugd doen om ze te zien!

Slaapwel allemaal en tot gauw!

x

Hello!

Ik kon het niet laten om jullie mijn dag te vertellen vandaag... Geloof me, het was echt de moeite, anders zou ik niet afdwalen van mijn inhaalschema!

Ik was nog altijd niet helemaal de oude vanmorgen en ik had verschrikkelijk slecht geslapen, maar ik had een tocht naar Moreton Island geboekt en ik moest en zou gaan! Mezelf om 6u vanmorgen uit bed gesleept en naar het busstation gewandeld. Daar gingen we beginnen aan onze tocht naar Moreton. Het leuke was dat  het maar een klein groepje was vandaag. Emily en Allison uit respectievelijk Washington DC en Washington State, Juliette uit Malta en mezelve.  

We zijn dan met de bus naar de haven van Brisbane gebracht door driver Dan. Daarna werden we op de ferry gezet waar tourguide Jeff het overnam. We kregen meteen gratis koffie en cake als ontbijt en dan gezellig babbelen en dolfijnen spotten tot in Moreton. Ondertussen was het lichtjes beginnen regenen, maar dat kon de pret niet bederven. Na een uurtje kwamen we dan op Moreton Island aan en al snel bleek dat we er meteen in gingen vliegen. Voor de kust van Moreton, op Tangalooma Beach, liggen een aantal schepen die ze opzettelijk hebben doen zinken om het tij een beetje te reguleren. Daartussen gingen wij dus snorkelen met behulp van plaatselijke gidsen Andrew en Erin! Hoewel het lichtjes begon op te klaren en de zon van de partij was, kregen we een superstrak wetsuit ("I feel like a superhero" zei Emily, om jullie een idee te geven van hoe strak het allemaal zat!) en de rest van onze outfit. Even acclimatiseren in het water en dan was het zover.

Ik vond het allemaal toch een beetje raar, want snorkelen is net zoals duiken een vreemde situatie. Al je instincten zeggen nu eenmaal om niet te ademen onder water. Ook het wetsuit dat je doet drijven is misschien wel een hulp, maar ook ongemakkelijk aangezien je enkel op je buik kan liggen en wanneer je de aangedampte bril moet oppoetsen geeft dat wel wat problemen! Uiteindelijk is het mij allemaal gelukt, met behulp van een boogieboard dat wel handig was om op te leunen.

We kregen meteen waar voor ons geld! Na vijf minuten zwom er ineens een groot beest onder gids Andrew door, die het toch een beetje benauwd leek te krijgen en heel stil in het water bleef liggen. Daarna zei hij dat we allemaal moesten kijken, want dat dit dus een haai was. Het beest zag er een beetje vreemd uit, aangezien het een plankton-eten was en dus een soort van stofzuigermond had. Andrew wist ons achteraf te vertellen dat die beesten niet echt ongevaarlijk zijn. Ze hebben honderden kleine scherpe tandjes en als je in de weg zit of hen ambeteert, zullen ze zich vastbijten. Op zich niet dramatisch volgens deze echte Aussie: "it's not like they'll bite your arm off, but they will need some serious tools to get it off". Goed dat dit verhaal dus achteraf kwam.

Ook Andrew en Erin hun "huisdier" was van de partij. Scooter, een grote vogel met een lange nek, die een soort kruising tussen een zwaan en een zeemeeuw leek. Het beest volgt de hele tour en weet goed wanneer het hoogtepunt eraan komt. Andrew had brood meegebracht en we mochten dat dan aan de vissen voeren. Honderden vissen zwemmen recht op je hand af en vechten om het stukje brood. Hou het een paar centimeter boven water en ze springen er zelfs naar! Dat was Scooter zijn moment voor actie. Hij dook naar de vissen en een exemplaar van zo'n 10 centimer doorsnee werd in 1 keer opgeslokt. Je zag het ding daarna nog 2 minuten in zijn in visvorm opgezwollen keel spartelen, echt bizar!

Een groot succes dus, dat snorkelen. Daarna was het al lunchtijd en we hebben dan in het zonnetje op het strand een broodje gegeten. Andrew en Erin hebben dan zitten vertellen over hun leven op het eiland, want zij zijn 2 van de 40 permanente inwoners. Een supermarkt is er natuurlijk niet en dankzij een gebrek aan zonne-energie, zaten ze zonder electriciteit voor de voorbije dagen. Toch wilden ze voor geen geld weer naar de stad. Het klonk wel heel mooi, ook al verdienen ze wat minder dan in hun oude jobs, ze doen wat ze graag doen. In de namiddag zijn ze klaar met werken en kunnen ze gaan vissen of zwemmen op hun eigen prive-eiland.

Om Moreton even juist te schetsen, wat achtergrondinfo. Het eiland ligt ongeveer 30 kilometer van de kust van Brisbane. Volgens sommigen is het bijlange na niet zo geweldig als Fraser Island, maar daar kan ik nu eenmaal niet over oordelen. Het is een behoorlijk indrukwekkend fenomeen, want het eiland bestaat volledig uit zand, maar om een of andere reden is er toch enorm veel vegetatie terug te vinden. Veel eucalyptus planten ook, maar toch zijn er geen koala's op dit eiland. Enkel wilde varkens, vogels en katten zijn hier te vinden. Ook 10 van de 12 giftige slangen die Australie te bieden heeft, wonen hier. Take that Fraser Island! ;)

Daarna was het tijd om weer met Jeff op pad te gaan voor een bumpy ride in de 4 wheel drive. Het eiland heeft nu eenmaal enkel zandweggetjes, dus met een gewone auto kan je hier niets beginnen. We zijn dan tot in "the desert" gehobbeld. Dat is eigenlijk volledig zoals het klinkt, een enorme hoop zand. Er zijn gigantische zandheuvels gevormd van zo'n 60 meter hoog. En daarvoor kwamen we! Op Moreton is het heel populair om te "sandboarden". Je beklimt dus de heuvel met een dun stuk hout van zo'n halve centimeter dikte. Bovenaan de (verschrikkelijk steile) heuvel volgde de instructies van Jeff. Je gaat liggen, met je hoofd richting afgrond, en houd je benen lichtjes omhoog. De voorkant van de plank trek je omhoog en naar je toe en je ellebogen blijven van de grond. Dan geeft hij jou een gigantische duw en vlieg je richting afgrond om dan zachtjes uit te bollen eens je beneden bent.

Allison mocht, als professionele sandboarder (ze had het al eens 1 keer gedaan), natuurlijk eerst! Jammer genoeg kreeg ze heel wat zand in haar gezicht en had niemand nog veel zin om te gaan. Na 10 minuten op haar staan roepen van op de top, bleek dat ze geen steek meer zag. Gelukkig bleek dat maar een tijdelijke kwaal... Juliette besloot dan als tweede te gaan, gelukkig, want zowel Emily als ik hadden een beetje last van een "no way I'm doing this"-gevoel. Juliette bracht het er dankzij Jeff zijn zonnebril veel beter vanaf en toen had ik geen keuze meer. Jeff had het bord gewaxt en er zat niets anders meer op dan te gaan liggen en me richting afgrond te laten duwen. Zalig, dat was de conclusie achteraf! Het leukste dat ik ooit gedaan heb en zonder twijfel een aanrader! Best niet thuis te proberen zonder professionele sandboard-begeleider Jeff weliswaar...

We hebben dan nog een toertje rond het eiland gemaakt in de jeep en dan was het weer tijd om de ferry terug te nemen. Jeff heeft ons dan nog cheesecake en meer gratis koffie bezorgd en we hebben tot in Brisbane zitten babbelen over vanalles en nog wat.

Dat was dus wat ik aan het doen was de dag dat Michael Jackson stierf...

Veel liefs

x Elke

Hallo iedereen

Nog eens tijd om de blog te updaten, vanuit Brisbane deze keer, waar ik gisteren een koala ben gaan knuffelen Echt waar! Ik voel me niet al te best, ben een beetje ziek aan het worden, dus ik heb een dagje verlof genomen van het rondrennen en sightseeing! Maar het doel van deze blog is om eindelijk wat verder te geraken in mijn verhaal, dus op naar Canberra.

Waar ik dus, zoals eerder vermeld, om 8u 's avonds ben aangekomen. Geen hostel geboekt of kaart bij de hand, lekker avontuurlijk dus! Aangezien het hier winter is, was het ook al massaal donker. Aan het busstation dus eventjes rond blijven hangen en dan beginnen wandelen in willekeurige richting, met geluk, want even later kwam ik al een pijltje met "YHA" (het backpackers hostel) tegen. Ik ben dan tot aan het hostel gewandeld en toen bleek er een veelzeggend plaatje met "no vacancy" op de deur te hangen. Allemaal goed en wel, ware het niet dat Canberra behoorlijk doods is en er in het centrum echt geen andere backpackers te vinden zijn. Toch maar eens binnen gaan vragen en blijkbaar was er een probleem met de boekingen en hadden ze toch nog 1 bed op overschot. Score!

In de keuken dan aan de praat geraakt met een Nederlandse en een Duitser, die Canberra geweldig vonden, zo fantastisch "culturally rewarding". Ik begon dus al schrik te krijgen, want uit hun verhalen bleek dat er in de stad niet veel meer te doen is dan musea bezoeken en monumenten bekijken. Nog gezellig gebabbeld wel, maar ik wist toch niet echt goed waar ik aan begonnen was.

De volgende dag maar op zo'n City Sights Bus gesprongen om te zien wat Canberra te bieden heeft. Inderdaad, niet veel meer dan wat musea en monumenten. Om van het fantastisch koude winterweer nog maar te zwijgen. Ik ben dan maar van de bus gesprongen aan het Government House. Anderhalf uur had ik daar voor de chauffeur terugkwam, maar na zo'n 20 minuten had ik het wel gezien. Het parlement, de senaat, wat portretten van de regeringsleden... Allemaal heel erg fascinerend.

Ik moet toegeven dat het zicht wel in orde was, want in Canberra liggen alle monumenten op 1 lijn, verbonden door de Anzac Parade. Dit is een lange laan, met oorlogsmonumenten voor, jaja, iedere denkbare oorlog. Want zo zijn ze in Canberra: politiek correct tot en met. De stad is ook zo ontstaan. Er was ruzie over wat de hoofdstad mocht worden. Sydney en Melbourne waren de overduidelijke kanshebbers, maar om de vrede te bewaren hebben ze dan maar een nieuwe stad gebouwd. Ergens halverwege tussen de twee grootsteden natuurlijk, om het fair te houden! De straten zijn genoemd naar alle hoofdsteden van de afzonderlijke staten en er was een Amerikaanse architect ingehuurd om de stad zo efficient mogelijk in te richten en zelfs een artificieel meer aan te leggen. Alleen jammer dat het resultaat doodsaai is. Want zelfs nu woont de hele regering die in Canberra werkt natuurlijk zelf niet in dat boerenhol. Nee, zij wonen in Sydney of Melbourne...

Op naar het National Museum, iets waar ik Canberra wel een compliment voor kan geven. Eerst en vooral zijn alle musea gratis, heel erg handig als je achteraf buitenkomt met een "what the hell"-gevoel. Maar bovenal een heel leuk museum, heel interactief en tof gebracht. Niet alleen van achter glas naar wat Aboriginal speren staren dus.

Toen ik weer terug in het hostel aankwam, bleek ik ook een nieuwe roommate te hebben. Liliana was een Portugese, die samen met haar familie vier jaar geleden emigreerde naar Australie. Ze wonen nu in Sydney, maar zij studeerde Politieke Wetenschappen en had een stageplaats gevonden in het Government House. Ze werkt voor de oppositie, wat een beetje vreemd is, aangezien ze nogal een regeringsaanhanger is en dat dus vooral niet mag bekennen op haar stage. Met haar heb ik nog uren zitten babbelen over Canberra, Sydney en hoe ze haar thuis in Portugal toch nog steeds mist. Echt wel een fijne avond.

De volgende dag had ik besloten om naar het War Memorial te wandelen. Aan de poort van het Memorial verschoot ik even, want ze hebben daar 2 grote leeuwen-standbeelden staan, die volgens het bijhorende plakaatje uit Ieper komen. Toch altijd leuk om zoiets te ontdekken... Voor de rest zijn er aan het Memorial muren vol met namen te vinden, van Australische soldaten die stierven in, juist ja, alle oorlogen over de hele wereld. Ergens ook wel begrijpelijk dat ze dit monument verdienen, aangezien geen enkele oorlog echt met hun te maken had. Toch zijn ze naar alle hoeken van de wereld getrokken om te helpen.

Het Memorial op zich is al een indrukwekkend gebouw, maar niets had mij kunnen voorbereiden op het museum dat er zich onderin bevindt. Zo'n drie verdiepingen, met gigantisch veel informatie over, hoe raden jullie het, alle oorlogen. Een grote hal met oorlogsvliegtuigen en simulaties van hoe het er op een battleship aan toegaat. Persoonlijke verhalen worden ook getoond en er is zelfs een Hall of Fame voor soldaten met de meeste medailles. Ze noemen dat natuurlijk niet de Hall of Fame, dat zou een beetje tactloos zijn misschien... Voor ik het wist was het alweer donker en de rest van de avond heb ik dan weer met Liliana zitten babbelen.

De volgende dag was het EINDELIJK tijd om uit Canberra te vertrekken. Alleen jammer dat ik om 10u 's ochtends moest uitchecken en de bus naar Melbourne pas om half 9 's avonds vertrok. Nog wat ronddolen in een ijskoud Canberra dus, gratis musea bezoeken en windowshoppen in het plaatselijke mall, dat verrassend groot was. Uiteindelijk de tijd omgekregen tot  half 9 en dan weer een nieuwe bus op, voor een busrit van 9u. En dat alles voor de op een landkaart korte tocht van Canberra naar Melbourne.

Om half 6 's ochtends ben ik dan in Melbourne aangekomen. In het donker natuurlijk. Weer op zoek naar de goedkope backpackers die me aanbevolen was door de Hollandse miss "culturally rewarding Canberra". Ik had het moeten weten... Om 6u binnengestrompeld in het hostel, maar inchecken kon pas vanaf 2u. Gelukkig doen ze wel een gratis ontbijt en kon ik me dus volgieten met caffeine! Op den duur hielp dat jammer genoeg ook niet meer en ben ik bijna op een keukentafel in slaap gevallen. Hoe dan ook, ik heb het gehaald en ben dan om 2u in mijn bed gekropen.

Om 17u was er een "meet and greet" in de bar te doen, dus ik dacht daar eens te gaan kijken. Ik geraakte daar dan aan de praat met een Duits meisje die in het hostel woonde, iets wat normaal wat ongewoon is, maar hier dus de normaalste zaak van de wereld bleek te zijn. Zij wist mij te vertellen dat "niemand geinteresseerd is om nieuwe mensen te ontmoeten, alleen de mensen die hier wonen tellen". Fantastisch om je zo welkom te voelen! Het voor de rest heel propere en moderne hostel bleek dus de thuis te zijn van een hele verzameling van die hypocriete local-wannabe's.

Gelukkig was er nog 1 andere zielepoot komen opdagen voor de meet and greet. Dat was Chris uit Engeland. Hij was in Melbourne om een vriend terug te zien die al 8 maanden in Thailand zat. Die vriend was nu zijn paspoort kwijtgespeeld en kon dus niet afkomen. Chris en ik hebben dan de komende dagen samen maar wat rondgehangen en Melbourne verkend. Een bezoek aan het aquarium (helemaal anders dan dat van Sydney, blij dat ik gegaan ben!), een wandeling naar St.Kilda en het strand, de Old Melbourne Gaol bezoeken (waar de fameuze Ned Kelly zijn executie werd uitgevoerd)  en de stad bekijken vanop het skydeck op de Eureka Tower... We hebben het allemaal gedaan. Gelukkig bleek Chris echt een fijne gast te zijn en we hebben ons goed geamuseerd samen. Zijn kameraad vond ik toch minder. Die had ondertussen zijn paspoort terug, maar vond dat Chris het nu wel alleen zou redden, aangezien hij dat de voorbije dagen al bewezen had. Plezant! Gelukkig kon hij in Perth bij een tante gaan logeren en daar wat relaxen, terwijl ik ook weer ging vertrekken. Next stop: Adelaide.

Dikke knuffel en ik probeer het vervolg gauw online te krijgen!

x Elke

Hey iedereen

Sorry dat het zolang geduurd heeft... Ik vond gewoon de moed even niet meer om aan een blog te beginnen. Ik zit ondertussen in Adelaide en ik ga waarschijnlijk nog richting Perth en Brisbane vooraleer weer naar Sydney te trekken ergens begin juli.

Er is nog niet veel veranderd, plannen is nog steeds niet mijn sterkste kant, wat soms de grootste frustraties in mezelf als gevolg heeft. Zo ben ik ook in NZ vertrokken, zonder plannen. De laatste week in Queenstown was niet mijn beste! Alana en mijn andere flatmate Jase waren constant aan het werk of op stap met de collega's en als werkloze zit er dan niet veel anders op dan de hele dag op de zetel voor tv hangen en alle 7 seizoenen van Family Guy bekijken.

De dingen die we toch probeerden te plannen vielen dan meestal in het water of waren gewoon niet echt leuk, dus die week waren de frustraties groot. Tegen dat ik NZ moest verlaten was ik bijna blij om te vertrekken. Maar het afscheid van de collega's de dag voor ik vertrok, maakte veel goed... Blijkbaar is de liefde nog niet over en ik kreeg knuffels en beste wensen langs alle kanten. Ze vroegen me ook om zeker terug te komen, want ze misten me nu al, na er een maand te zijn gestopt. Dat doet toch altijd wel deugd om te horen, maar beloftes kon ik hun niet maken.

Toch was het met een beetje pijn in het hart, na 7 en een halve maand, dat ik NZ verliet. De vluchten naar Christchurch en dan naar Sydney verliepen vrij vlot, maar toch heb ik me weer 5u lang met klamme handen vastgegrepen aan de zetel. Maar ik heb het overleefd, in tegenstelling tot 280 mensen op een Air France-vlucht diezelfde dag. Gelukkig heb ik dat pas gehoord toen ik weer in Sydney op de grond stond!

Eens buiten de luchthaven heb ik het me een beetje gemakkelijk gemaakt. Ik ben aan de praat geraakt met een Duitser die ook een bus naar de stad zocht. Hij is dan naar de info-dienst gegaan en even later kwam hij terug met een shuttle-bus chauffeur. Ik ben dan maar mee in de bus gesprongen en aangezien die Duitse jongen naar het YHA ging, heb ik me daar ook maar laten afzetten. Zo gemakkelijk is het soms... Ik heb me daar een kamer geboekt, ingecheckt en ben gaan douchen. Daarna ben ik dan aan de praat geraakt met Linda, mijn Australische roommate die normaal in Hawaii woont. Zij is voor een paar maanden thuis om wat extra geld te verdienen en om weer in orde te zijn met haar US-visa. Ze zag meteen aan me dat ik een beetje verloren liep en we hebben dan afgesproken om de volgende ochtend samen een koffie te gaan drinken.

Daarna was het tijd om met Joey af te spreken. Hij is een Belg die al een tijdje in Sydney werkt en toen hij aan het rondreizen was in NZ heb ik hem en zijn vrienden leren kennen in de souvenirwinkel. Met Joe ben ik dan naar de Harbour gewandeld en aan de Bridge en het volledig verlichte en van kleur veranderende Opera House, hebben we dan iets gedronken. Hij had ook in de gaten dat ik een beetje 'lost' was, maar hij was in vorm en hij heeft me kunnen oppeppen. Volgens hem zou ik wel gauw een idee hebben van wat ik wilde doen. Er was een verjaardagsfeestje op zijn flat, dus daar zijn we dan ook maar even langsgelopen. Bij dat mutliculturele gezelschap voelde ik me al snel weer beter!

De volgende ochtend ben ik dan met Linda een koffie gaan drinken en al snel zaten we te praten alsof we al jaren vrienden waren. Zo gaat dat soms! Weer een stap in de goede richting dus. In de namiddag stond ik er alleen voor, maar een wandeling naar Darling Harbour en het Aquarium vulde de dag en was echt de moeite. 's Avonds heb ik dan weer met Joey afgesproken om naar een Thais restaurant in Newtown te gaan en daarna zijn we nog een cocktail gaan drinken. Heel gezellig en dus een geslaagde eerste dag in Sydney.

De volgende dag had ik min of meer met Daniel afgesproken. Hij is Alana haar beste vriend uit Christchurch die pas verhuisd is. Ik ben dan aan de praat geraakt met Franse Nicolas en uiteindelijk leek het me een beter plan om met hem op pad gegaan. Een wandeling naar de haven en de ferry op naar Manly. We gingen dan een wandeling maken in Manly, maar halverwege zijn we moeten terugkeren omdat het zo hard begon te regenen. Met de temperatuur die dag viel dat gelukkig allemaal nogal mee. Eerder een verfrissende bui! Alleen jammer dat er een klein aquarium in mijn schoenen begon te ontstaan... ik heb het toch de hele dag met mijn natte sokken uitgehouden en we hebben nog van Manly genoten en dan een tochtje in de Botanical Gardens gemaakt.

Die avond ben ik dan in de backpackers aan de praat geraakt met Deense Lotte. Het was haar laatste avond in Aus en we hebben dan maar besloten om dat samen op gepaste wijze te vieren! We zijn naar de bar naast het hostel gegaan en hebben een hele leuke avond gehad.

De volgende dag weer op pad met Nicolas voor een bezoekje aan King's Cross, de louche buurt kan je wel zeggen... Maar in het daglicht valt dat allemaal nogal mee en is dat eerder een gezellige suburb. We hebben dan nog optimaal gebruik gemaakt van onze buspas voor 1 dag en we zijn op bussen gesprongen om dan willekeurige plekken te gaan ontdekken. Het klinkt raar, maar het was echt heel leuk. Alleen jammer dat ik de namen van de suburbs waar we geweest zijn niet eens ken! Die avond had Linda vrij en onze nieuwe roommate Debby uit Engeland bleek ook een hele toffe madam te zijn, dus met ons drie zijn we opnieuw naar de bar getrokken en is het nog een hele geslaagde avond geworden.

De volgende dag ben ik met Linda naar Glebe geweest, een gezellige suburb niet ver van Sydney CBD. Ze was min of meer op zoek naar een flat, dus ben ik even mee gaan kijken naar 1 van de opties. We waren dan van plan om te gaan zwemmen, hoewel Linda het toch niet echt zag zitten. "Het is winter, het is maar 18 graden ofzo en de watertemperatuur gaat niet meer dan 12 graden zijn", zei ze. Ik heb haar dan gezegd dat we daar in Belgie niet te moeilijk over doen, dat is zomerweer!  Uiteindelijk is het zwemmen niets geworden, want het was al 16u toen we terug waren van Glebe en om half 6 wordt het donker. Nog iets gaan drinken met Erik uit de US of A, die ook in de backpackers logeerde en het einde van opnieuw een leuke dag.

De volgende morgen was het dan alweer zaterdag, mijn laatste volledige dag in Sydney. Met Joey ben ik dan naar de markt getrokken en we hebben daar wat rondgewandeld. Het was echt heel zonnig die dag en er was een Jazz Festival in Darling Harbour. In de namiddag ben ik dan met Joey en Linda op het gras van het park gaan liggen en hebben we genoten van de muziek en de relaxte sfeer.

Zondag was het dan tijd om te vertrekken naar Canberra. Nog wat rondgewandeld in de stad en dan om 16u de bus op. 4u later arriveer je dan in het donker in een nieuwe stad... En alles begint opnieuw van nul af aan...

Veel liefs

Elke x